Sekret z przeszłości

„ Ja, jedynak, przez długi czas miałem brata”¹.
Takim wyznaniem zaczyna się historia, która stała się wielkim sukcesem wydawniczym we Francji i została laureatką wielu nagród. A stworzył ją francuski psychoanalityk, który postanowił zostać pisarzem - Philippe Grimbert.

Na kartach swojej skromnej, bo liczącej 197 stron powieści opowiedział nam historię chłopca imieniem Philipp. Dorasta on w kochającej się rodzinie, w pięknej dzielnicy w powojennym Paryżu. Jego rodzice są wspaniali, wysportowani, dla Philippa są chodzącymi ideałami. Z pozoru rodzinna sielanka. Jest tylko jedna rzecz – Philipp wie, że w pewien, choć niezawiniony przez siebie sposób, zawiódł oczekiwania w nim pokładane - jest chłopcem chorowitym, chudziutkim, takim chucherkiem, z którym nie liczy się nikt w szkole ani na boisku. Chociaż rodzice nie dają mu tego w żaden sposób odczuć, on jednak czasami dostrzega ten ledwo uchwytny błysk rozczarowania w oczach ojca. Tworzy więc sobie w wyobraźni starszego brata, który jest taki, jakim chciałby widzieć go ojciec chłopca – silny, wysportowany, odważny. Ideał. Philipp nie wie, że pewnego dnia pozna tajemnicę, skrzętnie ukrywaną, że potwierdzą się pewne rzeczy, które zawsze wyczuwał swoim siódmym zmysłem, że zostanie mu opowiedziana prawdziwa historia jego rodziny, coś, co wydarzyło się podczas wojny, a co odcisnęło piętno na życiu wszystkich –
„ Nazajutrz po ukończeniu piętnastu lat dowiedziałem się wreszcie tego, o czym wiedziałem zawsze”.²

Grimbert podejmuje w swojej powieści wiele ważnych tematów – o tożsamość, zarówno jednostki jak i przynależność narodową, o wypieraniu się za wszelką cenę własnego pochodzenia, korzeni, nawet wtedy, gdy żadne niebezpieczeństwo już nie grozi a nad głową dawno przestały powiewać czerwone sztandary z czarnym znakiem pośrodku… Ale czy można wymazać to, do czego należymy/ czy da się wymazać z pamięci przeszłe wydarzenia , a zwykła zmiana nazwiska spowoduje, że staniemy się kimś innym, zetrze z bohaterów ich pochodzenie, które tak bardzo chcą zataić? Jak pisze sam autor : „Stale pytano mnie o pochodzenie nazwiska Grimbert, jego pisownia niepokoiła, węszono „n” ukryte pod „m”, wyczuwano „g”, choć „t” miało zatrzeć pamięć o nim.”³

Uwagę zwraca język, jakim posługuje się w swej narracji Grimbert – oszczędność słów, pewien dystans, czasami szorstkość – to nie jest narracja rozbudowana. Jest to jednocześnie język pełen aluzji, nic nie jest nazwane wprost, szczególnie w początkowej fazie powieści, kiedy my również możemy się tylko domyślać pewnych faktów, w wielu miejscach czytelnik musi polegać na swojej wiedzy, chociażby o holokauście, aby w pełni zrozumieć przekaz autora. Od samego początku autor daje nam zakamuflowane wskazówki, dzięki którym odkrywamy, składamy wszystko w całość. Rozdziały są krótkie, to takie prawdziwe miniatury w których możemy rozkoszować się naprawdę dobrym pisarstwem.


Jak napisałam na początku, książka jest skromna objętościowo, ale bogata w treści. Na 197 stronach autorowi udało się zmieścić tragiczną historię pewnej rodziny, wszystkie jej obawy, namiętności, lęki. To hołd złożony ofiarom holokaustu, pomnik i epitafium przede wszystkim dla dzieci, które, tak pełne życia rozpłynęły się nagle w szarej mgle historii, podczas tych strasznych wojennych dni. To naprawdę piękna książka, z pewnością nikogo nie pozostawi obojętnym.



¹ Philippe Grimbert „ Tajemnica”, str.1
² tamże, str.75
³ tamże, str. 15


Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Data polskiej premiery: 2010-04-14

Język oryginału: francuski

Tytuł oryginału: Un Secret

Moja ocena: 5/5


________________________________

Warto też dodać, że na podstawie książki powstał film pod tym samym tytułem,
z przepiękną muzyką Zbigniewa Preisnera.





________________________________

Wyniki losowania

A więc zgodnie z obietnicą dzisiaj losowanie.

Według maszyny do losowania, zgodnie z ilością komentarzy zwycięzcą jest komentarz numer ..... 12

Zwycięzcy, a właściwie zwyciężczyni :) gratuluję, wszystkim dziękuję za udział, żałuję, że nie mogę nagrodzić wszystkich i zapraszam do odwiedzania mojego bloga, być może wkrótce odbędzie się kolejne losowanie równie atrakcyjnej pozycji książkowej :)
(Zwyciężczyni, czyli 1magdasz wysyłam maila celem dalszego kontaktu ze mną).
_______________________________________________

Krymska opowieść

„Róża Sewastopola„ należy do książek, obok których nie sposób przejść obojętnie – wzrok przyciąga już chociażby sama okładka – przepiękny, romantyczny portret tajemniczej damy piszącej list. W rogach stylizowane ornamenty przywodzące na myśl dawne, XIX - wieczne obwoluty , kiedy wydawcy nie nastawiali się jeszcze na ilość a na jakość wydawanych pozycji. Treść powieści na szczęście dorównuje pięknem okładce, co nie zawsze idzie ze sobą w parze.

Powieść Katharine McMahon należy do gatunku ulubionego zwłaszcza przez panie – jest ona bowiem romansem historycznym. I nie należy zrażać się tutaj słowem „romans”, gdyż ze zwyczajowym znaczeniem tego słowa, które kojarzyć się może z romansami wydawanymi przez Harlequin ta książka ma niewiele wspólnego.
Całą historię widzimy oczyma Marielli – młodej damy, typowej przedstawicielki wiktoriańskiej klasy średniej z aspiracjami do awansu społecznego. Jest ona panną o nienagannych manierach, doskonałym guście, pięknie szyje, niezrównanie haftuje – jest poukładana, stateczna, pruderyjna i zawsze ubrana starannie i zgodnie z modą. Najlepiej scharakteryzował ją pewien bohater książki, mówiąc, że jest specjalistką – specjalizuje się w byciu Mariellą. I ta osóbka wiodąc tak przykładny żywot spodziewać się nie mogła, że oto pewnego dnia znajdzie się w samym środku wojennej zawieruchy – los rzuci ją na Krym podczas toczących się tam walk w czasie wojny pomiędzy Imperium Rosyjskim a sprzymierzonymi wojskami Turcji, Francji i Wielkiej Brytanii... Znajdzie się tam z powodu swojej przyrodniej siostry Rosy, z którą w dzieciństwie połączyła ją niezwykła więź. I to właśnie Rosa jest drugą, bardzo ważną bohaterką tej powieści. Te dwie dziewczyny są tak od siebie różne jak to tylko możliwe – Rosa to przeciwieństwo Marielli – spontaniczna, żywiołowa, odważna, nie dbająca o konwenanse. Ma swój cel - jej życiowym powołaniem jest pomagać biednym, chce zostać pierwszą kobietą – lekarzem, a póki co – udaje się na Krym w charakterze pielęgniarki, aby tam zbawiać świat i leczyć chore ciała i dusze dzielnych żołnierzy. I ślad po niej się urywa…

Powieść Katharine McMahon podejmuje wiele tematów – o poświęceniu, o szukaniu swojego miejsca w życiu, o stopniowym poznawaniu drugiego człowieka, o którym czasami wydaje nam się, że wiemy już wszystko. Oczywiście jest tu także obecna miłość w świecie opętanym wojną, gdzie z pozoru nie ma miejsca na uczucia.
Autorka wspaniale sportretowała w swojej powieści środowisko zarówno drobnych właścicieli ziemskich i przemysłowców w jakim dorastały obie dziewczyny, świat pielęgniarek słynnej Florence Nightingale oraz okrutną, brutalną rzeczywistość ówczesnych szpitali polowych i heroiczną walkę personelu medycznego o godne warunki dla rannych żołnierzy.
Bardzo interesujący są także dobrze napisani przez autorkę bohaterowie, cała psychologiczna konstrukcja postaci, zwłaszcza Marielli, jej stopniowe przemiany, dochodzenie do pewnych wniosków i wyciąganie z nich konsekwencji w postępowaniu.
Jeszcze jedną rzeczą godną odnotowania są wspaniałe, bardzo sugestywne opisy Krymu, jego cudownej przyrody i niezapomnianych widoków, które muszą zachwycać każdego – aż pragnie się zobaczyć to wszystko na własne oczy, wspiąć się na Czatyrdah i spojrzeć na bezkresne Morze Czarne, na port Sewastopol, zajrzeć do jednej z licznych jaskiń - po prostu wyruszyć śladami bohaterów.

Czasami każdy ma chęć porzucić teraźniejszość, przenieść się w inny świat, tak odmienny od czasów nam współczesnych. I chociaż nie jest to świat cukierkowy i lukrowany, bo słychać w nim wystrzały artylerii a niebo co jakiś czas rozświetla błysk wybuchów bomb – to zapewniam, że warto się w niego zanurzyć, a odpłaci nam czymś, co może jest ulotne i trudne do zdefiniowania, a czego na próżno szukać w dzisiejszych czasach, gdzie już tak mało romantycznych bohaterów.

Wydawca: Wydawnictwo Insignis

Data polskiej premiery: 2009-05-20

Język oryginału: angielski

Tytuł oryginału: The Rose of Sebastopol

Moja ocena: 5 /5



A Krym jest przepiękny i jednym z moich marzeń jest znaleźć się tam pewnego dnia
osobiście

________________________________

No to czas na mały prezent :)

Jako że postanowiłam mojego,wciąż jeszcze bardzo skromnego bloga, wprowadzić "między ludzi", postanowiłam przygotować mały prezencik - do rozlosowania mam książkę Piotra Kraśki "Świat według reportera - Alaska". Jest to jeszcze cieplutka nowość, została wydana kilka dni temu. Książka z bardzo ładną szatą graficzną, dużo zdjęć, mimo niewielkich rozmiarów, z pewnością ucieszy wielbicieli książek reporterskich czy podróżniczych.
Co zrobić żeby stać się jej właścicielem ? To co zwykle w takich przypadkach
-w komentarzach wpisać magiczne słówko - Zgłaszam się.
Zgłoszenia przyjmuję do niedzieli do godziny 19. Potem wylosuję jedną osobę, która otrzyma ode mnie książkę.
Zapraszam i zachęcam do częstych odwiedzin u mnie, miło będzie Was tutaj gościć :)

Iain Pears "Którędy droga?"

„Którędy droga” jest przede wszystkim kryminałem historycznym, osadzonym w Anglii w roku 1663,wkrótce po śmierci Cromwella i powrocie na tron Karola II Stuarta, czyli w czasach restauracji monarchii brytyjskiej. Napisałam „przede wszystkim kryminałem ”, bo powieść ta zawiera w sobie także ogromną dawkę informacji z przeróżnych dziedzin - w pewnym momencie staje się traktatem filozoficznym, by przejść w rozważania na tematy medyczne, następnie gładko przesuwamy się po sprawach związanych z wielką polityką a wszystko to przenika duch religii, która wpływa i odciska ślad zarówno na medycynie, filozofii, nauce jak i polityce.

Książka podzielona jest na cztery części, w których cztery różne osoby opowiadają o jednym wydarzeniu ze swojego punktu widzenia. Tym wydarzeniem, podstawą do zawiązania całej akcji i intrygi staje się zabójstwo znanego oksfordzkiego profesora. I jak to w takich wypadkach bywa – każdy ma swoja prawdę, każdy inaczej widzi rozgrywające się wydarzenia, każdy wnosi coś innego do opowieści - bo przecież nie ma jedynie słusznej prawdy, medal zawsze ma dwie strony a życie( a przede wszystkim polska polityka) uczy, że gdzie cztery osoby tam pięć wersji i interpretacji, ale tylko jedna osoba odkryje przed Czytelnikami całą prawdę i sprawi, że wszystko ułoży się w logiczną całość.

W powieści Pearsa spodobał mi się przede wszystkim wspaniale nakreślony obraz życia akademickiego w ówczesnym Oksfordzie – doskonale sportretowane postaci profesorów, ich dyskusje, jakie ze sobą prowadzili, także swoisty mikrokosmos, jaki tworzyła ta społeczność – zamknięte, elitarne kręgi, z pozoru skostniałe i bogobojne, jednakże za drzwiami których aż huczało od plotek, intryg i złośliwości

To prawdziwe dzieło,wymagające bardzo dużo wagi, skupienia, liczące sobie ponad siedemset stron, dlatego jestem pewna, że wielbiciele dobrej powieści , z mnóstwem faktów, dygresji, dyskusji ,postaci historycznych będą zachwyceni. Ja od siebie, tak całkiem na marginesie i malutkimi literami dodam, że przy stronie 500 miałam ochotę wywiesić białą flagę, ogłosić kapitulację, podnieść ręce do góry, ale nie zrezygnowałam, dotrwałam do końca i myślę, że było warto. Jestem z siebie dumna !

Wydawnictwo : Zysk i S-ka

Data polskiej premiery: 2010-01-26

Język oryginału: angielski

Tytuł oryginału: An Instance of the Fingerpost

Moja ocena: 4/5