* * *

 I drzewa mają swą wigilię

I drzewa mają swą wigilię… 

W najkrótszy dzień Bożego roku, 

gdy błękitnieje śnieg o zmroku: 

w okiściach, jak olbrzymie lilie,

białe smereczki, sosny, jodły, 

z zapartym tchem wsłuchane w ciszę, 

snują zadumy jakieś mnisze 

rozpamiętując święte modły.

Las niemy jest jak tajemnica,

milczący jak oczekiwanie, 

bo coś się dzieje, coś się stanie,

coś wyśni się, wyjawi lica. 

Chat izbom posłał las choinki,

któż jemu w darze dziw przyniesie?

Śnieg jeno spadł na drzewa w lesie, 

dłoniom gałęzi w upominki. 

Las drży w napięciu i nadziei,

niekiedy srebrne sfruną puchy.

I polatują jak snu duchy… 

Wtem bić przestało serce kniei,

bo z pierwszą gwiazdą nieb rozłogów, 

 z gęstwiny, rozgarniając zieleń, 

wynurza głowę pyszny jeleń

  z świeczkami na rosochach rogów…

                                                      L. Staff

Zapach choinki, ciepły blask świecy odbity w kochających oczach, iskierki radości, życzliwość, życzenia płynące z najgłębszych zakamarków serc, wzruszenie, opłatek lśniący najczystszą bielą, symboliczne puste miejsce, które ma czekać na wędrowca a wszystko to, jak w wierszu Staffa - otoczone nimbem tajemniczości, magii, radosnego oczekiwania  - to jest dla mnie prawdziwy wymiar świąt, to są rzeczy najważniejsze i tak bardzo przeze mnie wyczekiwane przez cały rok. Życzę Wam, aby wszystko w tych dniu przebiegało tak, jak sobie wymarzyliście, aby otoczyła Was magia wigilijnej nocy, abyście poczuli tą niesamowitą siłę, ciepło i poczucie bezpieczeństwa jaką daje obecność przy nas osób najbliższych, przyjaciół. I aby uczucie to nie opuściło Was przez cały rok! Wesołych Świąt!

* * *

                                                                            

Znaki serca

              Renata Strug

                 

Gwiazdom rozsypanym w niebieskim oceanie,
w chryzantemowych wiankach, w jodłowych

         warkoczach

płomienie jaśniejące idą na spotkanie;
płyną nad horyzontem, w łunę się jednoczą
i swoim ciepłym blaskiem ziemię rozświetlają,
modlą się razem z nami i w zadumie trwają.

Ogniki zapalone - jasne serca znaki,
płynące cichą nutą boskiego przesłania;
ślady w duszy pisane, pamiętania ptaki,
co nigdy nie odfruną do kraju mijania -
rozświetlają nam serca i łzy osuszają,
modlą się razem z nami i w zadumie trwają

___________________

Wpis jesienno - melancholijny

                                                 
                                                "Zapach jesienny"

Już liście zieloną wyzionęły duszę

i pachnie nią teraz ten park,

gorzko, fiołkowo-parmeńsko,

grzybami, dębami i miętą,

oczekując przybycia zakochanych par...

Odurzający to zapach,

właściwy jesiennym fermentom

ma równocześnie siłę kobiecą

i słodycz męską...

tajemniczo brzmi szelest bezwładu,

uroczy i martwy szmer...

w tej alei,

w tej chwili, rozumiem,

że istnieje Śmierć...

Może i ludzkie serce

pachnie równie jesiennie,

parmeńsko, dębowo,

na cmentarzach

w śmiertelnej swojej poniewierce?

                                                                        
                                                                         Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

Jesienny wieczór

Jest w świetlistości przedjesiennych zmierzchów

Tkliwy, tajemny czar zadumy,

Złowieszczy blask i barwność drzew w rozpierzchu,

Czerwiennych liści lekkie, czule szumy.

I cichy błękit, co się mgliście chmurzy,

Że ziemia wokół smutnie sierocieje

I jak przeczucie nadchodzącej burzy

Czasem porywczy, chłodny wiatr zawieje.

Znużeniem wszystko, wyczerpaniem tchnie,

Uśmiechem cichym schyłku i więdnienia,

Co u rozumnej się istoty zwie

Podniosłą wstydliwością jej cierpienia.

                                                     Fiodor Tutczew

Zachód jesienny

Przeszłość jak ogród zaczarowany,

Przyszłość jak pełna owoców misa.

Liści opadłych złote dywany,

Winograd ognia strzępami zwisa.

Zmierzch, jak dzieciństwo,

roztacza cudy,

Barwne muzyki miast myśli przędzie.

Nie ma pamięci i nie ma złudy.

Wszystko jest prawdą. Wszystko jest wszędzie.

Sok purpurowe rozpiera grono

Na dni jesiennych wino wyborne.

Wszystko dziś piękne było. Niech płoną

Rudoczerwone lasy wieczorne.

                                               Leopold Staff

List z jesieni

Czekam listu od ciebie… Tam Południa słońce

I morze mówi z tobą…U mnie długa słota,

Samotność, jesień, chmury i drzewa więdnące…

Dziś pogoda… lecz słońce chore – jak tęsknota…

Nim wyślesz, włóż list w trawę wonną albo w kwiaty,

Bo tu żadne nie kwitną już… Niech go przepoi

Spokój, woń słońca, szczęście twej bliży i szaty –

Albo go noś godzinę w fałdach sukni twojej …

A papier niechaj będzie niebieski…Bo może

Znów przyjdą chmury szare, smutne, znów na dworze

Słota łkać będzie, kiedy list przyjdzie od ciebie;

Skarżyć się będą drzewa, co więdną i mokną,

A ja, samotny, może znów będę przez okno

Patrzał za małym skrawkiem błękitu na niebie

                                                    

                                                Leopold Staff 

***(liściu...)

liściu

osłoń mnie zielenią

jestem jesienne nagie drzewo

z zimna drżę

wodo

napój mnie

jestem piaskiem

gorącej suchej pustyni

wiatr mnie przegarnia ręką

ogrzej mnie

ty który jesteś słońcem

przed którym stoję

ukryta w słowach jak w drzew cieniu

źródło bijące

                                                           Halina Poświatowska

_______________________


Od godziny 11:04 mamy już astronomiczną jesień :)
Pomimo tego, że bardzo lubię lato,ciepło i długie wieczory to jesień wyzwala we mnie zawsze romantyczną duszę - lubię delikatny zapach dymu unoszący się w powietrzu, grzyby pachnące ściółką leśną, feerię tycjanowskich rudości w parkach, jakiej pozazdrościć mogą palety największych mistrzów malarstwa. I ten cudowny szelest liści pod stopami. Lubię taki melancholijny, refleksyjny czas z nutką zadumy...
Oby tegoroczna jesień była taka jak dzisiejszy dzień - słoneczna, piękna, pełna barw - po prostu złota, polska jesień.

______________________